ตีสามของคืนวันพฤหัสบดี ภายใต้แสงดาวเต็มฟ้า เหตุการณ์มหัศจรรย์เงียบๆ เกิดขึ้นบนหาดเขานายัก จังหวัดพังงา เต่ากระดองมะพร้าว — หนึ่งในสัตว์ที่หายากที่สุดในน่านน้ำไทย — คลานขึ้นจากผืนทราย ขุดหลุมลึกเกือบเมตร และวางไข่ 123 ฟอง จากนั้นเธอก็เลื้อยกลับลงสู่ทะเลอันดามันอย่างเงียบเหมือนตอนที่มา
เธอมีชื่อว่า 'แม่นามอ' และนี่คือรังไข่ใบที่หกของเธอในฤดูกาลนี้
สำหรับเจ้าหน้าที่อุทยานแห่งชาติเขาลัมปี–หาดท้ายเมือง และศูนย์วิจัยและฝึกอบรมอุทยานแห่งชาติทางทะเลฝั่งอันดามันที่ 2 ภูเก็ต แม่นามอเป็นดั่งเพื่อนเก่าที่คุ้นเคย คืนนั้นในเดือนมิถุนายน พวกเขาสังเกตเห็นเธอคลานขึ้นฝั่งผ่านโดรน — เครื่องมือที่เปลี่ยนวิธีการเฝ้าระวังหาดวางไข่ที่บอบบางที่สุดของไทย พวกเขาเฝ้ามองจากฟ้า อดทนและนิ่งเงียบ ขณะที่เธอทำงานโบราณที่สปีชีส์ของเธอทำมาตั้งแต่กว่าร้อยล้านปีก่อน
ไข่ของแม่นามอบอกอะไรกับเรา
ตัวเลขจากรังไข่ใบที่หกเล่าเรื่องที่น่ายินดี: ไข่รวม 123 ฟอง ในจำนวนนั้น 107 ฟองมีชีวิต — อัตราการเจริญพันธุ์ที่น่าทึ่งสำหรับสปีชีส์ที่ไทยจัดเป็นสัตว์ใกล้สูญพันธุ์อย่างยิ่ง ไข่แต่ละฟองมีขนาดเฉลี่ย 5.36 เซนติเมตร วางอยู่ในหลุมลึก 96 เซนติเมตร กว้าง 45 เซนติเมตร ในอีกประมาณ 55 ถึง 65 วัน หากทุกอย่างเป็นไปด้วยดี ไข่เหล่านั้นจะฟักออกเป็นลูกเต่ากระดองมะพร้าวตัวจ้อยที่เล็กไม่ได้กว่าฝ่ามือของคุณ [ref:1]
แต่ธรรมชาติไม่อาจคาดเดาได้ และเจ้าหน้าที่ไม่ยอมเสี่ยง จุดวางไข่เดิมอยู่ในเขตที่เสี่ยงต่อน้ำท่วมจากขึ้นน้ำ — อันตรายที่อาจทำให้ตัวอ่อนในไข่เสียชีวิตได้ ดังนั้นเจ้าหน้าที่จึงทำสิ่งที่พวกเขาชำนาญ: ขุดไข่ทุกฟองออกมาอย่างระมัดระวัง และย้ายไปยังโรงเพาะฟักไข่เต่ากระดองมะพร้าวบริเวณหน้าศูนย์บริการนักท่องเที่ยว ที่นั่น ภายใต้การเฝ้าระวังตลอด 24 ชั่วโมง ไข่จะฟักตามธรรมชาติจนกว่าจะพร้อมพบกับทะเล
เต่าชื่อแม่นามอ และชายฝั่งที่เรียนรู้จะดูแล
เต่ากระดองมะพร้าวเป็นยักษ์ในโลกของเต่า — เต่าทะเลที่ใหญ่ที่สุดบนโลก สามารถหนักถึง 900 กิโลกรัมและยาว 2.5 เมตร พวกมันกินแมงกะพร้าวน้ำหวานเป็นอาหารหลัก ล่องลอยตามกระแสน้ำเป็นระยะทางไกล แต่แม้จะมีขนาดใหญ่โต พวกมันก็ยังบอบบาง: นักวิทยาศาสตร์ประมาณว่าเต่ากระดองมะพร้าวตัวเมียที่ขึ้นมาวางไข่เหลือน้อยกว่าสิบตัวในประเทศไทยทั้งประเทศ [ref:2]
นั่นทำให้ความซื่อสัตย์ของแม่นามอที่มีต่อหาดพังงายิ่งมีค่า หกรังไข่ในฤดูกาลเดียวจากเต่าตัวเดียวคือส่วนสำคัญอย่างยิ่งต่ออนาคตของสปีชีส์ และการที่เธอเลือกกลับมาครั้งแล้วครั้งเล่ายังชายฝั่งเดิมบอกอะไรบางอย่างที่ทรงพลัง: หาดแห่งนี้ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย
ความปลอดภัยนั้นไม่ได้เกิดขึ้นโดยบังเอิญ เป็นผลลัพธ์ของการทำงานอย่างอดทนตลอดหลายปีโดยศูนย์วิจัยชีววิทยาทางทะเลภูเก็ต (PMBC) ที่เปิดโครงการอนุบาลลูกเต่าในปี 2562 เพื่อดูแลลูกเต่าที่อ่อนแอผ่านปีแรกที่เปราะบางที่สุด — โครงการที่มีความชำนาญเฉพาะจนไทยเป็นหนึ่งในห้าประเทศในโลกเท่านั้นที่ทำได้ [ref:2] นอกจากนี้ยังเป็นผลมาจากความร่วมมือของชุมชน เช่นความร่วมมือระหว่างลากูน่า ภูเก็ต และ PMBC ที่ตั้งแต่ปี 2537 ปล่อยเต่าทะเลกลับสู่ทะเลอันดามันแล้วมากกว่า 2,186 ตัว ระดมทุนได้กว่า 7.3 ล้านบาท และมีผู้เข้าร่วมกิจกรรมมากกว่า 4,800 คน [ref:3]
หกสิบวันข้างหน้า
สักวันในช่วงกลางถึงปลายเดือนสิงหาคม ไข่ 107 ฟองในโรงเพาะฟักจะเริ่มขยับ ลูกเต่าที่แข็งแรงจะวิ่งตัวประเดิมตรงสู่คลื่น โดยสัญชาตญาณนำทางด้วยแสงจางๆ ของแนวขอบฟ้า ส่วนลูกเต่าที่อ่อนแอกว่า — ตัวที่ต้องการความช่วยเหลือเพิ่ม — อาจถูกนำไป PMBC เพื่ออนุบาล จนกว่าจะแข็งแรงพอที่จะเผชิญกับมหาสมุทรเปิด
ในสภาวะธรรมชาติ ลูกเต่าเพียงหนึ่งหรือสองตัวในพันตัวถึงจะรอดจนโตเป็นตัวเต็มวัย [ref:2] ตัวเลขนี้อาจดูสูง แต่ทุกรังไข่ที่ได้รับการปกป้อง ทุกฟองที่ถูกย้าย และทุกตัวที่ได้รับการอนุบาล ล้วนเพิ่มโอกาสให้พวกมัน และเมื่อแม่นามอกลับมาในฤดูกาลหน้า — ดังที่เจ้าหน้าที่หวังไว้ — เธอจะพบชายฝั่งที่พร้อมต้อนรับเธอกลับบ้านอีกครั้ง
สำหรับเจ้าหน้าที่ของอุทยานแห่งชาติเขาลัมปี–หาดท้ายเมือง สองเดือนข้างหน้าจะเป็นการเฝ้าระวังอย่างเงียบสงบ สำหรับพวกเราที่เหลือ มันคือเตือนใจว่าเสน่ห์ของชายฝั่งอันดามันไม่ได้อยู่แค่เปลือกหอยและพระอาทิตย์ตก บางครั้งมันอยู่ในงานอดทน อุทิศตน เพื่อปกป้องสัตว์ที่เลือก ท่ามกลางทุกอุปสรรค ที่จะยังคงกลับมาเสมอ
ยังไม่มีความคิดเห็น มาเป็นคนแรกที่ร่วมแบ่งปันความคิดกัน