ในปฏิทินของชายฝั่งอันดามัน มิถุนายนคือเดือนที่ทะเลพักหายใจ เรือประมงจอดนิ่งอยู่ที่ท่าในช่วงปิดฤดูกาลวางไข่ น้ำทะเลเปลี่ยนเป็นสีเขียวเทา และลำคลองในแผ่นดินค่อยๆ เต็มขึ้นด้วยน้ำฝนของฤดูกาล สำหรับชาวบ้านในตำบลไทยทอง ตำบลถ้ำน้ำผุด ตำบลถ้ำ และตำบลกระโสม จังหวัดพังงา คืนวันที่ 10 มิถุนายน 2569 คือหนึ่งในคืนเช่นนั้น — เมื่อฟ้าเปิดและลำน้ำตอบรับ
ฝนมรสุมตกหนักทำให้แม่น้ำและคูระบายน้ำในอำเภอเมืองและอำเภอตะกั่วทุ่งล้นตลิ่ง น้ำท่วมถนนและบ้านเรือนรวม 103 ครัวเรือน [ref:1] ฝนมาเร็วตามแบบฉบับต้นฤดูฝน ครอบครัวในพื้นที่ลุ่มต่างยกของมีค่าขึ้นที่สูง บ้างรวบรวมสิ่งของจำเป็นแล้วมุ่งหน้าสู่ศาลาชุมชนของตำบล
ศาลาชุมชนกลายเป็นที่พักพิง
เมื่อสำนักงานป้องกันและบรรเทาสาธารณภัยจังหวัดพังงา (ปภ.) นำทีมเจ้าหน้าที่จากอำเภอ ตำรวจ องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น และอาสาสมัครออกปฏิบัติงาน ศาลา อปต. ตำบลถ้ำน้ำผุดก็เปิดประตูต้อนรับผู้อพยพเรียบร้อยแล้ว [ref:1] ภายในไม่กี่ชั่วโมง ที่นั่นกลายเป็นศูนย์พักพิงชั่วคราว — มีการปูที่นอน ตั้งโรงครัวสนาม และเตรียมอาหารร้อนแจกจ่ายให้แก่ผู้ที่ต้องทิ้งบ้านในคืนนั้น
หนึ่งในผู้ที่ได้รับการอพยพคือผู้ป่วยติดเตียงจากบ้านที่ถูกน้ำท่วม ซึ่งเจ้าหน้าที่ดูแลพาไปยังโรงพยาบาลพังงาอย่างระมัดระวัง รายละเอียดนี้มีความหมาย: ท่ามกลางคืนมืดและฝนตก มีคนหนึ่งคิดถึงเพื่อนบ้านที่เปราะบางที่สุด จัดการเรื่องการเดินทาง และดูแลให้ไม่มีใครถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง
ตลอดคืนนั้น ทีมงานจากทั้ง 4 ตำบลทำงานร่วมกัน: สูบน้ำออกจากถนน เบี่ยงเส้นทางระบายน้ำ จัดการจราจรบริเวณที่ถูกน้ำท่วม และส่งสัญญาณเตือนผ่านระบบ Cell Broadcast ไปยังโทรศัพท์มือถือของชาวบ้าน การประสานงานนี้ดึงเอาทุกส่วนของชุมชนมาร่วมกัน ทั้ง อปต. ปภ.จังหวัด ตำรวจท้องที่ กรมทางหลวงชนบท และอาสาสมัครที่มาเพราะชุมชนคือสิ่งที่พวกเขาเป็น [ref:2]
จังหวะที่อยู่หลังสายฝน
น้ำท่วมพังงาในช่วงมรสุมตะวันตกเฉียงใต้ไม่ใช่เรื่องที่ไม่คาดคิด จังหวัดนี้ตั้งอยู่ปลายรับของฤดูกาลอันดามัน — ระบบสภาพอากาศเดียวกันที่นำทะเลสีเขียวมรกต แหล่งวางไข่ปลาอุดมสมบูรณ์ และทิวทัศน์หินปูนอันงดงามมาสู่จังหวัด ก็นำมาซึ่งฝนมิถุนายนที่ทดสอบระบบระบายน้ำของชุมชนที่ราบลุ่มด้วยเช่นกัน
สิ่งสำคัญสำหรับครอบครัวในตำบลไทยทองและกระโสมไม่ใช่เพียงน้ำที่มาถึง แต่คือการตอบสนองที่ตามมา ผลลัพธ์พูดแทนตัวเอง: ไม่มีผู้เสียชีวิต ไม่มีผู้บาดเจ็บ ไม่มีผู้สูญหายตลอดพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบทั้งหมด 103 ครัวเรือนมีที่พักพิง ได้รับอาหาร และได้รับความมั่นใจ เพื่อนบ้านที่ติดเตียงได้รับการดูแลและส่งตัวไปรับการรักษา และโรงครัวสนาม — การตัดสินใจเงียบๆ ของใครบางคนที่จะทำอาหาร — อยู่ที่ใจกลางของทุกอย่าง [ref:2]
กลับสู่ฝั่ง
ภายในหนึ่งวัน เมื่อทีมระบายน้ำทำให้น้ำที่ท่วมค้างอยู่ลดลงและฝนเดินทางต่อไป ครอบครัวต่างๆ ก็กลับบ้านของตน เจ้าหน้าที่รายงานว่าสถานการณ์ "เข้าสู่ภาวะปกติ" — วลีที่แฝงความมั่นใจเงียบงามของชุมชนที่ผ่านฤดูมรสุมมาแล้วครั้งแล้วครั้งเล่า
ชายฝั่งอันดามันอ่านท้องฟ้าเสมอมา ชาวประมงฝั่งอ่าวพังงารู้อารมณ์ทะเลจากสีของขอบฟ้า ชาวสวนกะปงเข้าใจว่าฝนคือสิ่งที่ทำให้ทุเรียนสุก ชาวมอแกนแห่งเกาะสุรินทร์สืบทอดความรู้ฤดูกาลของมหาสมุทรมารุ่นต่อรุ่น
สำหรับชาวตำบลถ้ำน้ำผุดและอำเภอตะกั่วทุ่ง วันที่ 10 มิถุนายน 2569 ไม่ใช่เรื่องราวของภัยพิบัติ แต่เป็นเรื่องราวของชุมชนที่รู้ว่าต้องทำอะไร มารวมตัวกันที่ศาลา ปรุงอาหาร และรอให้ฝนหยุดด้วยกัน [ref:1]
มรสุมผ่านมาทุกปี ผู้คนยังคงอยู่
ยังไม่มีความคิดเห็น มาเป็นคนแรกที่ร่วมแบ่งปันความคิดกัน