เวลา 22:15 น. จอภาพโดรนของศูนย์ศึกษาวิจัยอุทยานแห่งชาติทางทะเล (หน่วยที่ 2 จังหวัดภูเก็ต) แสดงภาพเงาขนาดใหญ่เท่าก้อนหินกำลังคืบออกมาจากคลื่นและเริ่มไต่ขึ้นหาดเขานายัก ในอุทยานแห่งชาติเขาลำปี–หาดท้ายเหมือง เจ้าหน้าที่ยืนยันทันที: นั่นคือแม่นาโม เธอกลับมาวางไข่รังที่หกของฤดูกาล 2026 [ref:1]
เต่ามะเฟือง (Dermochelys coriacea) คือสัตว์เลื้อยคลานที่ใหญ่ที่สุดที่ยังมีชีวิตอยู่บนโลก ตัวเมียที่โตเต็มวัยหนักได้ถึงเกือบ 900 กิโลกรัม และยาวเกือบสองเมตรจากปลายปากถึงปลายหาง กระดองของมันไม่ใช่เกล็ดแข็งอย่างเต่าตนุหรือเต่ากระ แต่เป็นชั้นกระดูกชิ้นเล็กฝังอยู่ในผิวหนังที่เหนียวและเคลือบน้ำมัน — ยืดหยุ่น พลิ้วตามน้ำ ถูกสร้างมาสำหรับมหาสมุทรเปิด แม่นาโมเป็นเต่าที่นักวิจัยรู้จักชัดเจน จากแท็กดาวเทียมและลักษณะเฉพาะบนผิวหนัง เจ้าหน้าที่อุทยานสามารถติดตามเธอได้ตลอดฤดูกาล ตามแนวชายหาดทรายขาวยาว 13 กิโลเมตรในจังหวัดพังงาแห่งนี้
หกรังในหนึ่งฤดูกาลถือเป็นเรื่องที่น่าทึ่งอย่างยิ่ง เต่ามะเฟืองส่วนใหญ่จะวางไข่ได้สามถึงห้าครั้งก่อนร่างกายจะส่งสัญญาณให้หยุด หกครั้งหมายความว่าแม่นาโมข้ามจากมหาสมุทรลึกมายังชายฝั่งอันดามันและกลับไปมากกว่าครึ่งโหลในช่วงเวลาไม่กี่เดือน — แต่ละเที่ยวเผาผลาญพลังงานสะสมจากการล่าแมงกะพรุนในน้ำเปิด ไข่แต่ละรังมีประมาณแปดสิบถึงหนึ่งร้อยฟอง ไข่ที่เธอฝังไว้ในคืนวันที่ 19 มิถุนายนจะใช้เวลา 55–65 วันในการฟัก ลูกเต่าจะโผล่ออกมาราวกลางเดือนสิงหาคม
เจ้าหน้าที่เฝ้าดูแม่นาโมขุดหลุม วางไข่ และกลบทรายทั้งหมดจากทางอากาศ โดยไม่เข้าใกล้จนทิ้งกลิ่นมนุษย์ไว้ใกล้รัง การสังเกตการณ์ด้วยโดรนกลายเป็นมาตรฐานที่หาดท้ายเหมือง: อากาศยานบันทึกพิกัด GPS ของรังอย่างแม่นยำ ข้อมูลส่งตรงเข้าฐานข้อมูลกรมทรัพยากรทางทะเลและชายฝั่ง (ทช.) จากนั้นเจ้าหน้าที่ปักกรงไม้ไผ่คลุมรังเพื่อป้องกันปูผีและรอยเท้าที่ไม่ระวัง
ความแข็งแกร่งของหาดท้ายเหมืองในฐานะแหล่งวางไข่ไม่ได้เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ เมื่อสิบปีก่อน ชายหาดเหล่านี้สะอาดในทฤษฎีมากกว่าในความเป็นจริง อวนผีและขยะพลาสติกพัดขึ้นฝั่งหลังคลื่นมรสุมอย่างสม่ำเสมอ กลุ่มอาสาสมัครอย่าง Trash Hero สาขาเขาหลัก เริ่มออกลาดตระเวนเก็บขยะในยามค่ำคืน ขนของเสียออกไปเป็นตันในแต่ละปี กรมทรัพยากรทางทะเลยกย่องความพยายามของชุมชน ควบคู่กับเขตปลอดอวนลากที่เข้มงวดขึ้น ว่าเป็นเหตุสำคัญที่ทำให้แม่เต่ามะเฟืองกลับมาวางไข่บนชายฝั่งนี้อีกครั้ง [ref:2] แม่นาโมคือผลลัพธ์ที่มีชีวิตของความพยายามนั้น
ในมิติชีววิทยา เต่ามะเฟืองกินแมงกะพรุนเป็นหลัก ประชากรที่เฟื่องฟูบ่งบอกถึงมหาสมุทรที่อุดมด้วยแพลงก์ตอน — ห่วงโซ่ที่เชื่อมจากสิ่งมีชีวิตตัวเล็กที่สุดถึงสัตว์ขนาดใหญ่ที่สุด มิถุนายนถือเป็นนอกฤดูทำรังที่หาดท้ายเหมือง ซึ่งโดยปกติอยู่ในช่วงพฤศจิกายนถึงกุมภาพันธ์ การวางไข่รังที่หกในสัปดาห์สุดท้ายของมิถุนายนจึงผิดปกติแม้แต่ตามมาตรฐานของเต่ามะเฟือง สะท้อนความยืดหยุ่นของสายพันธุ์ที่ดำรงรูปร่างมาแล้วกว่า 110 ล้านปีโดยแทบไม่เปลี่ยนแปลง
นักท่องเที่ยวที่มาเยือนอุทยานในช่วงฤดูวางไข่และฟักตัวได้รับการขอร้องให้ปฏิบัติตามกติกาง่ายๆ: ห้ามส่องไฟบนหาดหลังพลบค่ำ ห้ามก่อกองไฟใกล้แนวน้ำ และเดินวนห่างจากกรงไม้ไผ่หรือหลักที่ปักไว้ ความมืดของมรสุมที่ทำให้ชายหาดดูลึกลับและงดงาม คือสิ่งเดียวกับที่แม่นาโมต้องการ เธอนำทางด้วยแสงสะท้อนจากทะเลเปิด ไฟประดิษฐ์บนฝั่งอาจผลักเธอกลับสู่คลื่นโดยไม่ยอมวางไข่แม้แต่ฟองเดียว
อีกไม่ถึงสองเดือน หาดเขานายักจะกลายเป็นหนึ่งในสถานที่ที่มีชีวิตชีวาที่สุดบนชายฝั่งอันดามัน เมื่อลูกเต่าหลายร้อยตัว ตัวละขนาดฝ่ามือเด็ก วิ่งพรวดสู่ทะเลพร้อมกับคลื่นที่ขึ้นมา ทีมงานอุทยานจะเฝ้าดูนับและคุ้มครอง ส่วนแม่นาโม — อยู่ที่ไหนสักแห่งในน้ำลึกเลยแนวปะการัง กำลังกิน สะสมพลัง — ทุกสิ่งที่รังที่หกของเธอบอกเราคือ เธอกำลังวางแผนจะกลับมาอีกครั้ง
ยังไม่มีความคิดเห็น มาเป็นคนแรกที่ร่วมแบ่งปันความคิดกัน